PT News Hub

Lizbon denince akla hemen o kartpostallık sarı tramvaylar, okyanus esintisi ve ikonik siyah-beyaz kaldırım taşları (calçada portuguesa) gelir. Evet, dışarıdan bakıldığında her şey çok romantik. Ancak bu şehirde biraz vakit geçiren, turistik rotaların dışına çıkıp gerçek mahalle hayatına karışan herkesin çok iyi bildiği, ama nedense yüksek sesle konuşulmayan bir "alt kültür" var: Yerdeki mayınlar.

Açık konuşalım; Lizbon, sokak temizliği ve evcil hayvan sahiplerinin sorumluluk bilinci konusunda sınıfta kalmış bir şehir.

"Calçada" Üzerinde Adım Sayma Sanatı
Hangi mahalleye giderseniz gidin—ister Alfama’nın dik merdivenleri olsun, ister Penha de França’nın, Arroios’un yerel sokakları—kafanızı kaldırıp etrafı izleyerek rahatça yürüyemezsiniz. Çünkü burası, insanların evcil hayvanlarının arkasını temizleme konusunda inanılmaz bir sorumsuzluk sergilediği bir yer. Şehrin yerel yönetimleri (Juntas de Freguesia) kaldırım taşlarının arasına "Apanhe" (Toplayın) yazan sert uyarı plakaları yerleştirse de, ne yazık ki bu görsel uyarılar çoğu zaman sadece birer kaldırım süsü olarak kalıyor. Avrupalıların genel temizlik ve düzen anlayışına tamamen ters düşen bu vurdumduymazlık, Lizbon’un o güzelim sokaklarını bir süre sonra adeta bir engelli koşu parkuruna çeviriyor.

Sadece Görsel Değil, Kokuşmuş Bir Sorun
Mesele sadece estetik kaygılar ya da ayakkabınızın altına bulaşacak bir talihsizlik değil. Turistik olmayan, o gerçek yerel mahallelerin caddelerine girdiğinizde burnunuza çalınan o keskin, berbat köpek çişi kokusu şehrin maalesef acı bir gerçeği. Yaz sıcağıyla birleştiğinde bu koku bazı sokaklarda gerçekten katlanılmaz bir hal alıyor.

İşin daha üzücü kısmı ise, bu durumun aslında sessiz bir hayvan dramına dayanıyor olması.

Patili Dostlarımıza Yapılan Gizli İşkence
Buradaki birçok evcil hayvan sahibi, günde en az iki defa uzun uzun dışarı çıkarılıp enerjisini atması ve ihtiyaçlarını gidermesi gereken o canları, sabahları işe gitmeden önce alelacele, günde sadece bir defa dışarı çıkarıyor. Köpekler saatlerce evde kapalı kalmanın stresiyle, dışarı adım atar atmaz buldukları ilk duvar kenarına, ilk kapı girişine kendilerini bırakmak zorunda kalıyorlar. Hem hayvanlar için bir nevi işkenceye dönüşen bu düzensizlik, hem de sahiplerinin arkalarından bir şişe su bile dökme zahmetine katlanmaması, sokakları hijyen felaketine sürüklüyor.

Lizbon’a Geleceklere Hayati Bir Tavsiye
Eğer bu şehre ilk defa gelecekseniz, rehberlerde yazmayan şu altın kuralı kulağınıza küpe yapın: Yürürken asla duvar kenarlarına, bina köşelerine çok yakın yürümeyin.

Lizbon’u keşfederken gözünüz mimaride ve gökyüzünde olsun isterdik ama bizden söylemesi; bu şehirde selametle yürümek istiyorsanız, gözünüz her zaman bir adım önünüzde, yani tam olarak bastığınız yerde olmalı.

Portekiz’e adım attığınız ilk andan itibaren sizi saran o büyüleyici havayı inkar etmek imkansız. Lizbon’un o tarihi sokaklarında yürümek, akşamüzeri okyanustan esen esintiyi hissetmek, insanlarının o sakin bir o kadar da güler yüzlü yapısına şahit olmak insana "İyi ki burayan gelmişim" dedirtiyor. Dünyanın en kaliteli zeytinyağlarını, o nefis São Jorge peynirlerini tadarken buradaki yaşam kalitesinin ne kadar yüksek olduğunu anlıyorsunuz. Huzur arayan bir göçmen için Portekiz gerçekten bir cennet.

Ancak... Bu hayran kaldığımız "sakinlik" ve "acele etmeme" felsefesi, ne zaman ki evde teknik bir arıza çıksa, insanın sabrını zorlayan büyük bir sınava dönüşüveriyor! Portekiz’de yaşayıp da eve bir elektrikçi, bir boyacı ya da su tesisatçısı çağırmaya çalışmayan, buradaki sistemin o ağırkanlılığını tam olarak anlayamaz.

Bir elektrikçi mi lazım oldu? Önce telefonlara hemen bakılmasını veya mesajlara anında dönülmesini beklemeyeceksiniz. Ulaştığınızda ise size öyle bir iki gün sonrasına değil, haftalar sonrasına randevu verilebilir. "Yarın sabah 09:00’da sendeyim" diyen ustanın, o saatte geleceğine inanmak ise buradaki en büyük acemiliktir. O saat gelir, geçer; Portekiz’in o meşhur, hayatı ağırdan alan ruhu ustanın üstüne çökmüştür bir kere. Sizin aceleniz olabilir ama onun asla acelesi yoktur. Boya badana işine girmek ise apayrı bir sabır hikayesi. Günlerce süren fiyat teklifleri, bir türlü başlamayan işler insanı çileden çıkartır.

İşin aslı, Portekiz’i insanıyla, doğasıyla, o muazzam huzuruyla çok seviyoruz. Bize hayatı yavaşlatmayı, her şeyi dert etmemeyi öğretiyor. Ama sevgili Portekizli ustalarımız, hayatı bu kadar da yavaşlatmasak mı? Biz yine okyanus kenarında kahvemizi yudumlayalım, yine bu güzel ülkenin tadını çıkaralım ama en azından bir priz bozulduğunda ya da bir duvar boyanacağında gözümüz yollarda kalmasın!